Inleiding"Als wij het
lichaam behandelen en de ziel niet, dan is het werk niet af".
Al vanaf mijn vroege jeugd draag ik het beeld bij me dat wij - het universum, de mensheid en alles eromheen - cellen zijn van één lichaam, allemaal individuele cellen, die samen een eenheid vormen, wat of wie die eenheid dan ook mag zijn. Jaren later groeide de gedachte dat ook mijn eigen lichaam een universum is. Zo buiten, zo binnen, dus misschien zijn alle cellen in mijn lichaam dan ook wel individuen, die samen mij vormen. Door mijn hele leven tot nu toe zijn deze twee gedachten essentieel geweest. Het zijn voor mij geen metaforen, het gaat verder dan dat. Daarom werd ik zo getroffen en voor deze scriptie geïnspireerd door een interview van Fons de Poel met de bekende Amerikaanse psycholoog dr. Howard Bloom, dat op 3 januari 2002 werd uitgezonden. Op een vraag van Fons wie hij nu eigenlijk is antwoordt Howard Bloom: "Je lichaam is een verzameling cellen, jouw brein is een comité. Jouw ideeën zijn gedachten in een massabrein, dat al nadenkt sinds er leven is, al 3,5 miljard jaar. Als individu besta je niet. Neem nou je lichaam. Dat bestaat uit 100 biljoen cellen. Dat is heel veel meer dan alle mensen die ooit hebben bestaan. 50 biljoen van die cellen zijn niet eens van jou, dat zijn bacteriën, zonder wie je maar een paar uur zou kunnen leven. Ze maken vitaminen aan en verteren je voedsel en voeren jou je voedingsstoffen. Het gaat nog verder; zelfs deze cellen zijn collectieven, die op hun beurt weer uit onderdelen bestaan. Je bent dus een collectief van 100 biljoen cellen, die ieder ook hun eigen weg hadden kunnen gaan. Het is ongelofelijk dat deze cellen besloten hebben samen te werken om een tijd jou te zijn. De eenheid van cellen is ook kwetsbaar. In twee tellen worden in je lichaam drie miljoen cellen aangemaakt en gaan er drie miljoen cellen dood. Na vier jaar zijn er in je lichaam bijna geen cellen meer aanwezig die er daarvoor waren, behalve in je hersenen. Wat doet dit met het idee dat je steeds jezelf bent? In de verzameling samenwerkende cellen ontstaan steeds revoluties, rebellie. Vaak heeft dat geen gevolgen, maar soms kiezen cellen voor hun eigen identiteit en worden egoïstisch, gaan groeien en blijven zich onstuitbaar delen. Dat is kanker. Ze tasten gezond weefsel aan en vormen nieuwe kwaadaardige koloniën. Aangetoond is dat deze cellen ook zonder de mens kunnen overleven. Van een vrouw die 20 jaar geleden overleed zijn kankercellen weggenomen en op kweek gezet. De cellen leerden zonder haar te leven (wat ze overigens al van plan waren). Na 20 jaar leven ze nog en hebben als onkruid al menig geneeskundig experiment gedwarsboomd. Ze kregen zelfs een eigen naam. Als je het goed beschouwd is je lichaam dus niet alleen tijdelijk en veranderlijk, maar de cellen in je lichaam kunnen ook andere belangen hebben dan jezelf. Je leeft voor cellen, die zich niet wezenlijk voor je interesseren. Maar, zelf ben je ook weer onderdeel van 7 miljard losse cellen, die samen een "wereldbrein" vormen, dat voortkomt uit het hiervoor genoemde 3,5 miljard oude massabrein en ben je een tijdelijk en kwetsbaar onderdeel daarvan." Naar aanleiding van dit interview rijst de vraag in mij op hoe je via je onderbewustzijn, dat dus niet alleen verbonden is aan jouw systeem, maar aan alle systemen die er ooit zijn geweest, de rebellerende cellen hun rebellie, het tegen de stroom ingaan, kunt doen opgeven, zodat ze weer samen kunnen werken en mee kunnen stromen in het grote geheel. Heeft dat te maken met de manier waarop jij stroomt binnen het grote geheel waar jij deel van uitmaakt, het universum? Welke invloed heeft jouw rebellie op het universum? En welke invloed heeft de rebellie van jouw cellen op de energie van jouw systeem? Hoe kan revolutie leiden tot evolutie? In het interview zit ook een mooie metafoor verscholen. Dagelijks moet ons lichaam om zich in stand te kunnen houden grote hoeveelheden cellen die doodgaan loslaten, zodat nieuwe cellen geboren kunnen worden! Ook hier is - zoals de natuur ons overal laat zien - loslaten een voorwaarde om iets nieuws te laten ontstaan. Inleiding en motivatie |