Evita"Als ik vrijheid in mezelf voel, heb ik mijn harnas niet nodig" Eerste sessie Evita is gepensioneerd. In 2000 werd bij Evita kanker geconstateerd met uitzaaiingen. De tumor is in 2001 verwijderd, daarna kreeg ze een half jaar lang chemotherapie. De controles sinds die tijd zijn goed. Ze heeft de diagnose en behandeling als zeer zakelijk en afstandelijk ervaren. Ze werd behandeld als "een geval". Ze ervaart twee soorten vermoeidheid, een aangename (na schilderen) en een hinderlijke (na overschrijding van grenzen, ze noemt zichzelf in die situaties "IJzeren Heinig"). Haar man is zeer zorgzaam, geeft haar veel adviezen, maar daardoor ontstaan ook conflicten. Ze wil niet altijd met haar ziekte geconfronteerd worden. We praten over het gezonde deel en het zieke deel. Ze is heel blij dat iemand haar gezonde deel ziet. Haar zieke deel wil ze het liefst weg hebben. Op haar laatste vakantie heeft ze alle narigheid in de zee gesmeten. Ze is af en toe nogal boos op haar ziekte. Op de dag voor haar operatie heeft ze haar overleden moeder gezien, die haar aankeek. Ze was erg blij dat ze haar zag (haar moeder was 12 jaar tevoren overleden). De dag erna zag ze haar moeder weer, maar schrok hiervan omdat ze dacht dat ze gehaald werd naar een andere wereld. Wel voelde ze liefde en kracht van haar moeder. Na een ontspanningsoefening voelt ze zich verwend. De oefening en het gesprek geven haar een veilig en vertrouwd gevoel. Evita vertelt over de eerste bijeenkomst van de lotgenotengroep. Ze ervaarde deze bijeenkomst als confronterend en probeert de ervaringen van haar groepsgenoten een beetje op een afstand te houden door een "harnas" aan te trekken. Dit harnas herkent ze, ze gebruikt het vaker. Ze schetst als voorbeeld een situatie waarin ze het harnas niet aan had en erg geraakt werd (een dreun!) door iemand die geen contact meer met haar wenste. Ze heeft ook ervaren dat haar ziekte als een zeef werkt. Alleen echte vrienden blijven over. Als ik haar vraag wat voor haar een heikel punt is, waarmee ze nu zou willen werken, vertelt Evita over haar huwelijk. Haar man is uiterst zorgzaam en doet alles voor haar (bijna teveel), maar op seksueel gebied hebben ze niets samen. Toch wil ze niet bij hem weggaan, omdat ze samen veel andere goede dingen hebben. Ze is er echter wel heel eenzaam en gefrustreerd door. Ze heeft in haar eerste huwelijk ook geen goed seksueel contact gehad. Toen was zij degene die geen seksueel contact wou. Ze heeft advies gezocht bij een seksuoloog, die haar niet zag als degene die ze was en haar kwetste, en met een psychiater, waar iets beter contact mee had. Toen ze uiteindelijk iemand ontmoette met wie het op alle gebieden klikte, is ze gescheiden. Door druk van buiten is deze relatie uiteindelijk gestrand, waarna ze haar huidige man leerde kennen. Evita is heel intuïtief en gevoelig. Het huwelijk van haar ouders was niet goed. Vader was naar buiten toe een gentleman, maar heel driftig en sloeg thuis zijn vrouw en kinderen regelmatig en schold ze uit waarna hij het weer goed maakte met dure bonbons. Hij had daarbij geen controle over zichzelf. Haar broer volgde al snel het voorbeeld van zijn vader. Om te overleven heeft Evita het besluit genomen om controle te houden over haar gevoelens. Ze wilde niet worden als vader en besloot nooit boos te worden, nooit te schreeuwen en nooit te slaan. Vader heeft haar na de scheiding van haar eerste man verstoten (dit tastte zijn status aan), moeder zag ze gedurende 11 jaar in het geheim. Vlak voor haar vaders dood nam ze weer contact met hem op, maar hij heeft haar nooit spijt betoond. Evita beseft dat ze al heel jong veel gevoelens heeft ingeslikt en doodgezwegen. Dit voelt eenzaam, "je moet alles zelf doen". Ze vindt het fijn dat ze nu over al deze dingen kan praten en ze ervaart dat hetgeen ze heeft verteld, met name het gebrek aan seksualiteit, zwaarder weegt dan haar ziekte. Ze vermoedt zelfs dat ze door al deze dingen en de stress die daarbij hoort ziek is geworden en moe blijft. Ze voelt zich goed als ze zich helemaal kan overgeven aan het schilderen. Als ik opper dat seksualiteit creativiteit is en seksuele energie en creativiteit takken zijn van dezelfde boom, is ze bijzonder ontroerd. Ze weet immers dat ze in het schilderen helemaal zichzelf is. Ze neemt zich voor om het schilderen meer prioriteit te geven. Het ontspanningsbandje geeft Evita rust. Ze wordt er loom en slaperig van. Het inzicht uit de vorige sessie heeft ze als verlichtend ervaren. We praten over de bijeenkomst in de lotgenotengroep. Het valt Evita op dat de mensen daar zo kwetsbaar zijn. Ze is zelf meer een toeschouwer en vraagt geen aandacht voor zichzelf. Het harnas helpt daarbij en ze drukt haar gevoel weg door grapjes te maken. Ze wil graag controle houden (Kijk uit! Laat je niet beschadigen! Ik moet op mijn qui-vive zijn). Ze ervaart wel dat dit een deel van haar is en dat er ook een deel is dat van nature handelt, dat spontaan is, zonder ballast. We besluiten in trance naar het spontane deel en het controledeel te kijken. Als ik Evita vraag naar een prettige plek te gaan komt ze in een niemandsland, waar ze zichzelf kan zijn, waar niets van haar gevraagd wordt en niets moet. Ze zweeft en dobbert en wil niets anders dan dit te voelen. Evita kan het land niet beschrijven, ze weet alleen dat hier alles en niets is en geniet ervan, tot ik haar vraag naar een plek in de natuur te gaan en de genoemde delen op te laten komen. Ze komt op een warm strand met veel ruimte, maar het lukt haar niet de delen te zien. Het strand vertoont veel overeenkomst met het niemandsland, ze wil daar niet uit. Als ze mijn vraag wil beantwoorden voelt ze weerstand en krijgt spanning in haar schouders en haar hele lijf. Een eerder moment waarop ze dit voelde was in een gesprek met haar man, waarin hij zegt dat ze moet luisteren en eigenwijs is en zij verzet voelt in haar hele lichaam. Dit gevoel is zo oud als Methusalem. Ik vraag haar met dit gevoel naar een eerder moment te gaan dat belangrijk is, maar dat wil ze niet. Als ze dat doet valt ze in vlokken uiteen en ze krijgt daarbij het beeld van een uitgebloeide paardebloem, waarvan de pluisjes alle kanten op waaien. Evita wil graag terug naar het gevoel in het niemandsland. Met een kleine suggestie is ze daar weer helemaal terug en ze voelt zich weer net zo als in het begin van de sessie. Ze neemt het gevoel helemaal in zich op en het voelt aan alsof ze in een bel van helder transparant licht zweeft. Ze geniet ervan en beseft dat dit gevoel bij haar hoort, dat ze er altijd naar terug kan als ze het nodig heeft, als ze zich verzet of onrustig is. In het nagesprek vertelt Evita het niemandsland te ervaren als een cadeautje. Ze was er ongelooflijk ontspannen. Ze realiseert zich dat ze zich vaak teveel laat leiden door dingen die ze van zich zelf moet, en dat ze vaak wil voldoen aan de verwachtingen van anderen. Daardoor ontstaat er verzet in haar en kan ze te weinig in haar niemandsland (later noemt ze het ook "mijn eigen land") zijn. Er zijn geen of heel veel woorden voor dit land. Er is kracht, spiritualiteit, licht, inspiratie, rust, energie. Als Evita (de controle over) de dagelijkse dingen loslaat, kan ze altijd weer het cadeau van haar eigen land ervaren. Ze neemt zich voor zichzelf dit cadeau vaker te geven. Evita heeft de afgelopen tijd nog regelmatig haar ervaring van de vorige sessie herbeleefd. Ze ervaart dit - evenals het ontspanningsbandje - als aangenaam en bevrijdend. Evita is verdrietig, omdat het er naar uit ziet dat haar dochter kinderloos blijft en dat zij dus geen oma wordt. Dit heeft veel lijntjes naar andere verdrietige dingen uit haar leven, waar we al eerder over gesproken hebben. "Het mag niet" staat in deze, maar ook andere situaties met grote letters voor haar ogen. Het heeft ook te maken een gevoel van onrecht en met vragen waar ze in haar leven steeds maar geen antwoord op krijgt. We werken met kerntransformatie. Evita voelt hoe ze in gezelschap van vriendinnen verhalen aanhoort over het genot van kleinkinderen. Niemand voelt haar pijn, ze wordt niet gehoord, iedereen is met zichzelf bezig. Als het verdriet hierom er helemaal mag zijn ervaart ze uiteindelijk kracht in zichzelf. Deze kracht brengt haar bij aanvaarding. Als ze aanvaardt voelt ze hoe de ruimte om haar heen groter wordt. In deze steeds groter wordende ruimte ervaart ze dat ze gedragen wordt. Doordat ze gedragen wordt komt er meer lichtheid in het zijn en dit licht mondt uiteindelijk uit in een groot licht. Door dit licht te ervaren komt ze ergens waar niets en alles is. Hier helemaal te mogen zijn brengt haar in een ervaring van vrijheid om te zijn wie ze is, tot ze uiteindelijk vrijheid in en om haar heen ervaart. Ze voelt dat deze vrijheid bij haar hoort, dat ze deze altijd tot haar beschikking heeft en met de vrijheid gaan we naar de oorspronkelijke situatie terug, waarin ze zich nu minder kwetsbaar voelt. Als Evita haar ogen open doet is ze ontroerd. Ze oogt zachter. Ze ervaart dat ze een stukje van haar harnas kan laten vallen. Ze zegt letterlijk "doordat ik het harnas even kon laten vallen, ging het dak open". Daardoor beseft ze dat het antwoord op veel vragen in haar zelf ligt. De vorige sessie heeft bij Evita emotie losgemaakt. Ze heeft een stuk krampachtigheid losgelaten, waardoor ze zichzelf meer kan openen. Ze heeft de laatste tijd veel last van een beknelde zenuw, Door de pijn had ze minder aandacht voor haar eigen proces. Ze moest daardoor ook verstek laten gaan in een groep waar ze verwacht werd. Ze werd daar op aangesproken en ze voelde hoe ze meteen in de verdediging schoot. Dit is een moemakend gevoel in haar maag, dat ze al in haar jeugd ervaarde als haar vader haar onzeker maakte. We spreken af om in trance haar vader te ontmoeten. Hij blijft heel ver weg en Evita heeft veel weerstand om naar hem te kijken. Het gevoel in haar maag zet zich om in een loomheid. Als ze deze loomheid voelt raakt ze meer ontspannen. Omdat het de laatste sessie is kies ik er bewust voor niet door de weerstand heen te gaan en verder te gaan met het ontspannen gevoel. (in het nagesprek vertelt Evita dat ze hier blij om is, het voelde niet goed om door te gaan, zeker niet omdat er in de komende tijd geen vervolg op is). De ontspanning begint in haar maag en gaat als kringen in het water door en om haar heen. Ze voelt ruimte en vrijheid en dat doet haar goed. Als ze zo ontspannen is ervaart ze de zenuwpijn in haar rug als een blok, dat door de ontspanning wat zachter kan worden. Ze legt haar hand op haar maag, waar de ontspanning begint en spreekt met zichzelf af dat ze iedere dag "als een soort ritueel" in zal bouwen om op dezelfde manier even dicht bij zichzelf te zijn. Ze vindt dat heel belangrijk en ook het blok in haar rug kan daardoor zachter kan worden. Interventies m.b.t. vermoeidheid
Evita is blij met de gesprekken die we gevoerd hebben. Ze ervaarde een sfeer van vertrouwen en openheid waarin ze meer verteld heeft dan ze normaal doet en het ook fijn vond om zich open te stellen en zich te uiten. Daarnaast zijn de ontspanningssessies en met name de sessie met kerntransformatie momenten geweest waarin ze er aan herinnerd werd hoe krachtig het is om dichter bij zichzelf te komen en hoe goed het is om deze kracht, vrijheid en ruimte in zichzelf te ervaren. Ze noemt dit een cadeau dat ze gekregen heeft en dat ze zichzelf steeds opnieuw weer kan geven. Het percentage op de schaal van moeheid (35%) is niet veel veranderd. Evita vindt het ook moeilijk om dit zuiver aan te geven, met name door de pijn van de laatste weken. Desondanks vindt ze dat de sessies en de gesprekken er toe hebben bijgedragen dat de kwaliteit van haar leven verbeterd is en ze zichzelf meer open kan stellen. Ook het besef dat ze haar eigen hulpbronnen altijd bij zich heeft draagt hier aan bij. |