Manja

"Als ik meer warmte voel voor mezelf groeit mijn kracht"

Eerste sessie
Tweede sessie
Derde sessie
Vierde sessie
Vijfde sessie
Specifieke interventies m.b.t. vermoeidheid
Evaluatie

Eerste sessie

In maart 2001 werd bij Manja, een jonge vrouw, kanker geconstateerd, licht uitgezaaid in de lymfeklier. Ze onderging een operatie, bestralingen en vier chemokuren. De controles zijn sinds januari 2002 goed. Ze is goed opgevangen in het ziekenhuis. Ze heeft haar werk op moeten geven, maar heeft sinds enige tijd op therapeutische basis ander werk, waar ze plezier in heeft. Ze kan goed met haar vermoeidheid omgaan, maar weet dat ze af en toe haar werkzaamheden beter zou kunnen doseren. Ze voelt zich sinds haar ziekte kwetsbaarder en kijkt anders tegen het leven aan. Haar vermoeidheid op een schaal van 0 tot 100 is 40.

Als Manja vertelt dat ze vroeger met haar zus samen woonde en sinds haar overlijden alleen woont begint ze te huilen. Haar zus is in 2000 plotseling overleden. Manja werd 's nachts wakker en trof haar aan. Ze heeft even last gehad van een schuldgevoel (had ik niet nog een keer de dokter moeten bellen?), maar kan dat nu loslaten.

Manja had een gelukkige jeugd, ze hoorde bij de "kleintjes van twee zussen en drie broers. Ze is katholiek opgevoed, maar heeft het geloof losgelaten, voelt zich er niet meer thuis. Heeft altijd al naar haar intuïtie geluisterd, doet dat nu nog meer.

Manja heeft in korte tijd drie grote veranderingen in haar leven ondergaan:

  • het overlijden van haar zus met wie ze samen woonde;
  • de kanker en de gevolgen daarvan;
  • het alleen wonen.

Nu ze zich wat beter voelt komt het verwerken van de dood van haar zus steeds meer naar voren (ze heeft eerst zelf moeten overleven!). Ze huilt ook iedere keer wanneer ze over haar zus praat.

Tweede sessie

We spreken over de manier waarop Manja het leven heeft opgepakt na haar ziekte en het overlijden van haar zus. Ze heeft in veel dingen weer plezier, maar ervaart tegelijkertijd ook het gemis van haar zus en het gemis van de onbevangenheid van zomaar gezond zijn. Ze huilt. Ze voelt zich af en toe onzeker. Haar linkerschouder doet pijn, deze pijn kent ze al van voor haar ziekte, met name wanneer er spanning optrad. Ze loopt niet weg voor de dingen die op haar pad komen, het geeft haar houvast dat haar innerlijke kracht haar hierbij helpt.

In trance gaat ze naar een plek waar ze zich veilig en beschermd voelt. Dit is een zandverstuiving en ze ziet en voelt het zand en de warmte van de zon. Het lukt niet om delen op te laten komen. Ik anker het gevoel van veiligheid en bescherming met een lichtblauwe kleur en daarna ziet ze twee driehoeken verschijnen, een kersenrode en een donkerbruinige. De kersenrode staat voor warmte en de donkerbruinige voor kracht. Ze buigen naar haar toe. Ze kennen elkaar en buigen ook naar elkaar toe. Ze smelten samen tot een driehoek met een terracotta kleur. De driehoek wordt een stuk groter en ze ervaart dat kracht en warmte elkaar versterken. Ze neemt de nieuwe driehoek op in haar maag en laat de terracotta kleur door zich heen stromen.

In het nagesprek beseft Manja dat ze af en toe meer warmte zou mogen voelen voor zichzelf. Ze neemt zich voor daar meer aandacht aan te besteden. Manja heeft haar kracht nodig, die heeft haar al veel gebracht, maar nu is het tijd om ook warmte aan bod te laten komen. Dat ontroert haar.

Derde sessie

Manja vertelt dat ze vorige week met de auto een dagje uit is geweest. Het was een hele stap om dit te gaan doen, maar ze is er trots op dat ze het gedaan heeft. De volgende dag was ze wel erg moe, maar het was een gewone moeheid. (Daarnaast kent ze ook nog de moeheid waarbij ze een mist in haar hoofd heeft en bibberende benen.) De dag daarop was Manja nog steeds wat moe. Ze heeft toen haar (therapeutische) werk afgebeld en uitgerust. Dit kon ze doen omdat ze zich de vorige sessie herinnerde en besloot dat ze goed voor zichzelf moest zorgen, zodat ze niet weer in "mistige moeheid" vervalt. Ze is er nog steeds van overtuigd dat het nu tijd is om warmte voor zichzelf toe te laten.

We besluiten een uitgebreide ontspanningsoefening te doen. Aan het eind van de ontspanning vraag ik haar naar een moment te gaan waarop ze zich sterk voelde en veel energie had. Dat was de dag dat ze haar rijbewijs haalde. Ze kan de trots, de energie en de kracht van dat moment voelen. Daarbij komen de woorden: de toekomst ligt open, dit geeft je vrijheid. In zichzelf kan ze de woorden herhalen "de toekomst ligt voor me open, ik ben vrij" en neemt deze woorden met zich mee voor de komende weken.

Vierde sessie

Manja heeft een aantal keren naar de ontspanningsbandjes geluisterd. Ze wordt er rustig van. Door tijd te nemen om naar het bandje te luisteren rust ze ook uit. We spreken over haar angst voor de komende controle en over een op handen zijnde begrafenis van een kankerpatiënte waar ze tegen op ziet. Ze zou haar angst beter willen leren hanteren.

We doen kerntransformatie. Vanuit een recente situatie waarin de angst opkwam voelt Manja een beklemmend, gejaagd gevoel. Als ze dit gevoel toelaat ervaart ze dat dit er voor zorgt dat ze beter naar zichzelf luistert. Als ze beter naar zichzelf luistert kan ze ook beter voor zichzelf zorgen. Als ze goed voor zichzelf zorgt wordt ze minder nerveus en kan ze meer open staan voor dingen die echt belangrijk zijn, daardoor gaan haar gedachten minder op de loop. Als ze openstaat voor dingen die belangrijk voor haar zijn voelt ze zelfstandigheid. Deze zelfstandigheid geeft energie, die geel is en tintelt in haar lichaam. Als ze deze energie helemaal voelt komt er kracht en rust, waarin ze om kan gaan met haar emoties. Deze kracht en rust zorgen voor warmte en ontspanning. Uiteindelijk ervaart Manja een stralende energie, die lijkt op de zon. Als ze deze energie mee terug neemt naar de oorspronkelijke situatie voelt ze minder angst. Ze beseft dat ze de energie, de zon, ook mee kan nemen naar de begrafenis en de volgende controle, waardoor ze haar angst beter kan hanteren.

Vijfde sessie

Manja vertelt over het onbegrip dat ze op haar (therapeutische) werk ervaart als ze vrij neemt of zich afmeldt omdat ze te moe is. Haar manager probeert haar over haar grenzen te trekken. Morgen heeft ze daar een gesprek over. Manja wil naast haar werk ook af en toe leuke dingen blijven doen, al is de consequentie daarvan dat ze soms niet kan werken. Het liefst zou ze natuurlijk alles kunnen doen, daar werkt ze met vertrouwen naar toe, maar het feit dat dit nu nog niet kan confronteert haar met angst.

We werken in trance met de delen angst en vertrouwen. Angst staat voor (de gevolgen van) haar ziekte, onzekerheid en verlies van controle en was al bekend voor haar ziekte. Het is een buigzame, blauwpaarse rechthoek. Vertrouwen staat voor steun en stabiliteit. Het is een geel/oranje soepele driehoek, die groter is dan de rechthoek. Rechthoek staat links voor haar en voelt koud en beklemmend. Driehoek staat rechts en voelt ruim en warm ("alsof je een warme jas aantrekt") en rustig.
Rechthoek en Driehoek kunnen niet met elkaar praten, maar Driehoek gaat voor Rechthoek staan en neemt Rechthoek daarmee in bescherming. Rechthoek vindt dat prima en gaat wat naar de achtergrond. Dit zorgt ervoor dat Manja beseft dat Driehoek de overhand heeft en er altijd is. Ze neemt Driehoek met zijn geel en oranje op in haar maag en bovenbuik en krijgt als symbool daarvan warmte. Rechthoek blijft op de achtergrond, maar wil niet vergeten worden, soms is hij nodig. Hij waarschuwt Manja dat ze niet te veel moet doen (grenzen stellen!). Manja vertelt dat Driehoek en Rechthoek eigenlijk bij elkaar horen, ze zijn met dunne lijntjes aan elkaar verbonden. Ze neemt de oranje-gele warmte met zich mee naar het gesprek van morgen, daardoor kan ze haar manager duidelijk maken wat ze voelt.

Interventies m.b.t. vermoeidheid

  • De sessies hebben er toe bijgedragen dat Manja beter haar grenzen kan stellen, waardoor ze voorkomt dat ze te moe wordt.
  • Ze voelt zich rustig worden als ze naar het ontspanningsbandje luistert.

Evaluatie

Voor Manja is het belangrijkste van de afgelopen vijf sessies dat ze zich bewust is geworden dat er een stijgende lijn is in haar genezingsproces. Haar vermoeidheid op een schaal van 0 tot 100 is 20. Ze ervaart dat door de sessies en de ontspanningsoefeningen "de druk van de ketel is afgenomen".

Het was voor Manja altijd al moeilijk om grenzen te stellen (ze wil alles graag goed doen), na haar ziekte werd dit echter noodzakelijk. Ook beseft ze nu dat het tot nu toe vaak een schuldgevoel veroorzaakte als ze haar grenzen aangaf en dat ze dit als frustrerend en vermoeiend ervaarde. De sessies hebben haar doen beseffen dat grenzen stellen mag en dat het schuldgevoel dus achterwege kan blijven. Dit scheelt een hoop energie en geeft haar leven meer kwaliteit.

Sessies met cliënten
Agaath
Gea
Evita
Margreet

Inhoudsopgave