MargreetEerste sessie In 1999 werd bij Margreet kanker geconstateerd. Ze is behandeld met chemokuren en bestralingen. De controles zijn tot nu toe goed. De diagnose kwam als een donderslag bij heldere hemel, de begeleiding was goed. Ze hield zichzelf tijdens de kuren groot en sterk, met als gevolg dat ze zich erg alleen voelde. Ze neemt dat haar moeder en partner nog steeds wat kwalijk. Ze kon met weinig mensen praten over wat er gebeurde. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze gebruikt medicijnen voor de overgang en sinds vijf jaar een licht antidepressivum. Haar vermoeidheid op een schaal van 0 tot 100 is 80. Haar ouders hadden een slecht huwelijk. Haar moeder hield haar emotioneel bij haar vader weg, zodat ze weinig contact met hem had. (Vader is voor het geld, niet voor andere dingen). Haar moeder was "sturend" en nam de slachtofferrol aan. Zowel Margreet als haar broer hadden astma. Margreet had altijd het gevoel ervoor te moeten zorgen dat haar moeder zich goed voelde, dat lukte nooit, en ze voelde zich daardoor afgewezen. Haar ouders leven nog en zijn inmiddels gescheiden. Haar moeder zorgt nu voor haar huishouden en kinderen. Ze kan echter niet met haar over de kanker praten. Haar vader heeft haar goed opgevangen na de kanker. Ze heeft inmiddels een erg goed contact met hem en is daar erg dankbaar voor. Margreet zit in de WAO. Omdat ze niet goed begeleid werd is ze te snel na de behandeling van haar ziekte aan het werk gegaan. Daar werd teveel van haar geëist en na driekwart jaar stortte ze in. Dat was een traumatische ervaring. Ze heeft geen contact meer met haar collega's. Niet het feit dat ze kanker heeft, maar het afgewezen worden en kwijtraken van haar werk, waarin ze veel plezier had voelt bijzonder oneerlijk. Het voelde als een amputatie en ze is er nog steeds boos om. Margreet is altijd moe, zowel geestelijk als lichamelijk. Ze voelt alsof ze door haar "middel en buik" heen zakt. Ze kan heel weinig en heeft concentratieproblemen en problemen met haar gewrichten. Daardoor voelt ze zich een soort bejaarde. Haar zelfbeeld is vrij laag. Ze past zich aan aan anderen, wil aan verwachtingen van anderen voldoen en stelt zich zelf op de achtergrond. Ze is perfectionistisch, het is nooit goed genoeg. Vlak voor ze kanker kreeg was ze onder behandeling bij een psycholoog. Hij leerde haar gemakkelijker met zichzelf om te gaan en controle los te laten. Dit werkte erg goed, maar vlak daarna kreeg ze kanker en dit gooide haar weer terug in haar oude patronen. Ze heeft wel goed zicht op de manier waarop die patronen werken, ze ziet het gebeuren, maar kan er niets aan veranderen. Hij vroeg haar een lijst te maken met tien dingen waarover ze tevreden was bij zichzelf, dat lukte niet. Het is haar toen wel duidelijk geworden in welk (ouder-kind) patroon ze met haar moeder zat. Ze kon daar toen veel mee, maar ook dit veranderde weer toen ze vlak daarna ziek werd. Ondanks het feit dat ze haar moeder bijna dagelijks ziet heeft ze geen energie om de patronen te wijzigen. Achteraf ziet ze wel dat ze al voor haar ziekte last had van stress en vermoeidheid. Toch wil ze graag in de extra tijd die ze gekregen heeft het leven pakken! Het is nog niet duidelijk wat ze wil pakken. Ze vraagt zich ook af wie ze nu is. We praten over energie en de verdeling daarvan.
Margreet heeft zo weinig energie tot haar beschikking, dat ze moeilijk
dingen kan kiezen die ze leuk vindt of die belangrijk voor haar
zijn. Ze kan ook niet verwoorden welke leuke dingen ze graag zou
willen doen, die hadden altijd met haar werk en haar manier van
leven te maken (gezin, vroeger avontuurlijke reizen en ballet).
Ze zou misschien wel willen tekenen en schilderen, maar doet dit
niet. We doen een ontspanningsoefening. Na de ontspanning gaat Margreet terug naar een moment voor haar ziekte waarin ze sterk is en veel energie heeft. Deze energie voelt ze in haar hoofd en in haar benen. Ze kan de energie van haar hoofd naar haar middel sturen, maar niet door haar maag en buik heen. Omgekeerd stopt de energie van haar benen bij haar buik. Als ze de energie een gele kleur geeft kan ze via haar rug een heel klein beetje naar haar buik sturen, maar ze ervaart haar buik en maag als een gat. In het nagesprek vertelt Margreet dat ze een keizersnee heeft gehad, waarna ze fysiek heel weinig gevoel had in haar buik. Maar ook van haar emotie heeft ze toen (weer) een stuk aan de kant gezet, dat ze nooit meer heeft teruggehaald. Dat deed haar beseffen dat emotie via de buik gaat en dat was ook de reden dat ze later voor bestraling heeft gekozen i.p.v. operatie van de tumor. Ze heeft eigenlijk nooit contact met haar buik, het gebied voelt koud en alsof het er niet bij hoort. Ze zit altijd in haar hoofd. Ik geef Margreet een ontspanningsbandje mee en vraag haar hier regelmatig naar te luisteren, zodat ze wat vaker haar lichaam kan voelen in plaats van haar hoofd. Verder vraag ik haar enkele malen per dag bewust naar haar buik te ademen en er liefde en (gele) energie naar toe te sturen. Ik vraag haar hoe haar arm aanvoelde tijdens de ontspanningsoefening. Ze voelde letterlijk het bloed in haar armen kloppen. Ze beseft nu dat ze altijd met haar aandacht van haar buik af gaat en dat het bloed ook in haar buik meer kan stromen als ze er met haar adem en bewustzijn naar toe gaat. Ik verwijs haar nog naar het gevoel dat ze krijgt als ze moe wordt: "alsof ze door haar buik en middel heen zakt". Dit doet haar nog meer beseffen hoe belangrijk het is dat haar buik weer meer bij haar gaat horen. Margreet vertelt dat ze zich beter voelt naarmate ze zichzelf meer rust toestaat. Het ontspanningsbandje heeft ze nog niet gebruikt, omdat ze niet het goede apparaat heeft. Ik geef haar in overweging het toch te doen, juist omdat rust haar zo goed doet. Op die manier kan ze voor zichzelf iedere dag een half uur rust inbouwen. Margreet vertelt dat bij onverwachte gebeurtenissen haar emoties vaak erg heftig zijn. Ze ervaart de emotie die ze dan voelt te groot voor hetgeen er gebeurt. Aan de andere kant drukt ze ook gemakkelijk emoties weg in de hoop dat ze dan verdwijnen. Haar emoties zijn ook vaak door anderen ontkend. We werken in trance met de delen gevoel en verstand. Margreet kan zichzelf zijn op een plek aan het water, bij het riet. Daar ziet ze een schaduw, een gat en een paar ogen. De schaduw is groot en zwart en komt uit de grond. Het gat is een leegte. Daarnaast staan de ogen, die niet echt kijken. De schaduw vertelt het gat dat er een bodem is, maar het gat gelooft dat niet. Als Margreet in de schaduw kruipt voelt ze dat de schaduw de leegte wil omarmen en beschermen. Als ze in het gat kruipt is ze bang om te verdwijnen. Ze wordt heel verdrietig en heeft het gevoel dat ze er niet mag zijn. Ze is 8 jaar en zit in de klas en voelt zich heel alleen. Ze wil graag bij de anderen horen, maar kan dat niet omdat ze anders is en het benauwd heeft. Als ze naar de achtjarige kijkt heeft ze bewondering voor haar omdat ze zo dapper is en gewoon doorgaat. Ze wil haar graag duidelijk maken dat ze er gewoon mag zijn,"ook al voelt ze zich rottig". Margreet huilt en vertelt dat haar moeder nooit tegen haar gezegd heeft dat ze van haar houdt. Ze wil als volwassene graag tegen Margreet van 8 zeggen dat ze van haar houdt, maar weet de woorden niet te vinden. Uiteindelijk knuffelt ze de jonge Margreet en laat haar voelen dat ze van haar houdt. Het kind krijgt een plaatsje in haar maag en straalt van daaruit warmte uit. De warmte voelt als een wolk om haar heen. Met die wolk gaat ze weer naar de plek aan het water. De schaduw, het gat en de ogen lopen door elkaar heen en lijken een figuur geworden te zijn. De schaduw (en het gat) is lichter, de ogen kijken wat meer en "zien het niet zo donker meer in". De figuur blijft op de plek aan het water en Margreet neemt de warme wolk mee. In het nagesprek is Margreet verbaasd dat ze zo duidelijk voelde hoe alleen ze zich als kind gevoeld heeft en hoe benauwd ze het letterlijk had. Dat maakt duidelijk hoe ze het gevoel van toen (en later) heeft weggeduwd en ontkend. Het feit dat haar moeder nooit tegen haar zei dat ze van haar hield, zorgde ervoor dat ze altijd het gevoel had de liefde van haar moeder te moeten verdienen. Margreet heeft het ontspanningsbandje geluisterd op een moment dat ze zich heel erg druk maakte om iets dat ze niet kon veranderen. Het ontspande en ze viel er op in slaap. Ze heeft nu ervaren hoe ontspanning kan werken. Wel had ze problemen met het stuk over ademhaling. Ze vertelt over een gesprek met haar moeder, waarin ze boosheid voelde opkomen, maar deze niet kon uiten. Ze voelt al van jongs af aan een grote verantwoordelijkheid voor haar moeder, gekoppeld aan schuldgevoel. Zij deed als puber het huishouden, zodat moeder het niet zo moeilijk zou hebben en niet zo op vader zou mopperen. Dat hielp niet, integendeel, moeder deed al het huishoudelijk werk nog eens over. Het voelt alsof ze een groot stuk van de last die moeder met zich meedraagt (een laag zelfbeeld) overgenomen heeft. Diep van binnen voelt het alsof dit niet bij haar hoort en alsof ze van nature vrij en spontaan is. Echt zicht heeft ze hier echter niet op, ze vraagt zich regelmatig af wie ze nu zelf is. Ze heeft wel vroeger op het gymnasium een periode gekend waarin ze voelde dat ze er bij hoorde en waar ze warmte voelde. Ik stel voor om in trance met moeder te werken, maar Margreet voelt hier niet zoveel voor, ze is bang voor wat er loskomt. Op haar prettige plek (een lavendelveld) voelt Margreet zich verwarmd door zon en een warme wind, Daardoor voelt haar hoofd opgeruimd, dit betekent voor haar meer ruimte en minder druk in haar hoofd. Met dit gevoel gaat ze terug naar het gymnasium waar ze kan voelen dat ze zichzelf kan zijn en waar ze zich vrij voelt. Ook dit zorgt voor meer ruimte. Een eerder moment waarin ze deze ruimte voelde was als baby op een commode. Ze trappelt met armen en benen maar kijkt tegen een iets aan dat doorzichtig is, waar je met je hand doorheen kan, maar wat wel een schot is. Moeder staat aan de andere kant. Als ik vraag om naar een moment te gaan voordat het schot in haar leven kwam is ze in haar moeders buik. Ze voelt daar ruimte. Op het moment dat ze geboren wordt is meteen het schot er. Ze wordt bij de geboorte niet geknuffeld maar heeft daar wel behoefte aan. De volwassen Margreet neemt de pasgeboren baby in haar armen en geeft haar alle vrijheid en ruimte die ze heeft. De baby vindt dat fijn en het schot verdwijnt. Margreet houdt de baby bij zich en laat haar in alle vrijheid groter worden tot ze met de baby op de commode zit. De baby kan in alle vrijheid met armpjes en beentjes trappelen, voelt zich opgelucht. Wel ziet Margreet plotseling een andere baby, die klein en verschrompeld is en verstikt wordt. De baby krijgt wel liefde, maar is niet vrij om te groeien. De baby die Margreet bij zich heeft voelt zich beschermd, en toch vrij en lacht. De verstikte baby vloeit daardoor samen met de vrije baby. Het schot is weg. Margreet geeft de baby een plaatsje in haar hart, daardoor voelt ze ruimte en voelt ze zich vrij. Als cadeau krijgt ze van de baby dat ze vrij kan ademen. Ik vraag haar of ze die vrije adem kan gebruiken om naar haar handen te ademen, die op haar buik liggen. Ze ademt ruimte en vrijheid naar haar buik, haar handen gaan op en neer. In het nagesprek vertelt Margreet verbaasd dat ze voor het eerst vrij heeft geademd. Meestal is ademhalen iets wat ze "doet", nu ging het vanzelf. Ze is ook verbaasd dat ze zo goed naar haar buik kon ademen. Ze vertelt dat ze altijd gedacht heeft dat haar astma op 1-jarige leeftijd ontstaan was door lichamelijke oorzaken ("als je 1 jaar bent kun je nog geen psychische problemen hebben"). Nu beseft ze dat haar astma is ontstaan door "heel goed bedoelde, maar wel verstikkende zorg" en dat ze makkelijker lucht krijgt als ze vrij is. In een mailtje dat Margreet stuurt n.a.v. het verslag van de sessie zegt ze "Trouwens, ik adem nog steeds makkelijker en met meer ruimte. Leuk he? |